SAYFAMA HOŞĞELDİNİZ

Sadece Sevdim

O kokunu tenini özleyen bana zulüm,
Ben zannetiğin kadar güçlü değilim gülüm,
Anlaması çokmu zor sensizlik ecel ölüm,
Sadece seni sevdim,bu kahır bu kin niye?
 

Yaşanan güzellikler kolaymı unutulur?
Arzularken duygular nsılda uyutulur?
Böyle yüce bir sevda basitmi kurutulur?
Sadece seni sevdim,bu kahır bu kin niye?
 

Senin gibi bir anda unutamam ki ben,
Arzularımı sessiz uyutamam ki ben,
Gönlümdeki aşkını kurutamam ki ben,
Sadece seni sevdim,bu kahır bu kin niye....
 

Bitti dedin rahatca bitti artık sonunda,
Değerim hiç yok imiş anladım ki yanında,
Oysaki sen başkaydın damarımda canımda,
Sadece seni sevdim,bu kahır bu kin niye?
 

KARACAKIZ Yanıldı bir kez daha ağladı,
Acılara belendi yüreğini dağladı,
Gönlünün kapısını ebediyyen bağladı,
Sadece seni sevdi,bu kahır bu kin niye?

YÜREĞİME DÜNYA DÜŞTÜ

Çiçeklerim soldu daha ilk gününde

        Adı azim olan bahçemin toprağında. 

Ve sonra, sevinç  dolu kuşlarım

intihar ettiler birer birer

Gündüzüme zifiri bir karanlık

Sevabıma günah düştü diye.

Çirkinç sevinçleri kaderime taşıyan

Ellerimle dosyalarını karıştırdığım

Tozlanmış sandıklar vardı açılan.

Nedenini sakladığım yüreğim

Geleceğime mersiyeler yakıyordu

Baharıma kar  düştü diye.

       Vahaya  yürüyen rehbersiz kervanım

Yalan kokan çiçekler,iğreti seraplar

Görünce istenmeyen bir bakıştan

Sonu olmaz çöllere düşürdü

Adı sorulmaz dertlere götürdü

Beyazıma siyah düştü diye.

İsyana bürünmüştür yüzümün ahangi

Hasrete bezenmiştir vuslatın kendisi

Nifaka sürülmüştür inancımın sevinci

Prangaya vurulmuştur rüyamın iffeti

Kayalara çarpmıştır denizimin engini

Sularıma kuraklık düştü diye.

Kaderimin ufkuna karanlık düştü

İşgüzarsız sevabıma günah düştü

Beklenen baharıma karlar düştü

El değmemiş beyazıma siyah düştü

Bengisu pınarıma kuraklık düştü

Yüreğime dünya düştü diye

 

 

Bu sabah yine güneşle uyandırdın beni. Dal uçlarındaki uyanmaya hazır tomurcukları hayretle seyrettirdin. Kışın ortasında baharı yarattın. Yemyeşil çimenleri çayırları seyrettirdin. Uzayıp giden tarlaların ortasındaki ağaçların, o kurumuş dallarıyla dirilişini bekleyen dua dua, dal dal elleriyle Sana yükselişini, Sana yakarışını seyrettirdin. Bu seyrettirdiğin manzaralar ruhuma bir diriliş müjdesi sundu. Yatağımdan, kabrimden kalkar gibi kalktım bu sabah. İsrafil vari bir sesle uyandırdın beni. Bir uyanışın tohumunu ektin kalbime. Mademki ben Senin kulunum, Sen de benim Sevgilimsin, Rabbimsin. Bırakmıyorsun beni. Nice fırsatlar sunuyorsun bana her an? Bugünkü nasip ise benim fark ettiğim o fırsatlardan hangi bininden hangi birisi acaba?

Rahmansın ya, seviyorum , yarattıklarının hiçbirini ayırmadan ağacın yapraklarına olan sevgisi ancak Senin rahmetinin eseridir. Ne bilir güneşin ışığı benim gözümü? Ne bilir o ışığın ruhumda uyandıracağı sevgiyi? Kim bilir Senden başka? Zahir ve Batın olmayan, Evvel ve Ahir olmayan Senden başka kim bilir? Kim bilebilir ki Allah’ım? Hayretim ...